Je hebt een spanningsbron, een batterij bijvoorbeeld. Deze zit aangesloten een aantal componenten die je wilt voorzien van spanning.

Nou hebben we de formule :

Spanning (U) = stroom (I) * weerstand(R)

De spanningsbron (U) hebben we nu en ook de stroom (I) die deze kan leveren. Je moet het zo zien dat alles wat je aan deze spanningsbron sluit een eigen weerstand (R) heeft.

Als iets een weerstand heeft waar stroom doorheen stroomt dan krijg je dus een bepaalde spanning over dit component (zie formule). Hoe kleiner de weerstand hoe kleiner de spanning over dit component zal zijn. De spanning die dus over een component valt wordt de “spanningsval” genoemd.

Het is belangrijk om te weten hoeveel spanning er op het component moet staan dat je wilt aansturen / aanzetten. Deze hebben vaak een minimale spanning die hij moet ontvangen wil dit component doen waarvoor hij bedoelt is. Je kunt de spanning over alle componenten berekenen als je de weerstand hiervan weet (door bijvoorbeeld te meten) en daarmee te bepalen of het desbetreffende component voldoende spanning ontvangt.

In veel gevallen, o.a. bij compacte elektronica, speelt het geen rol maar bij lange kabellengtes kan het zelfs van belang zijn te weten wat de weerstand is van de kabel om de spanningsval over deze kabel te berekenen. Bij hele lange kabels kan het namelijk zijn dat je een andere spanningsbron moet kiezen om voldoende over te houden aan het eind van de kabel.